Jelger & Tanja

Het is ongelooflijk hoe een emigratie je kan veranderen op zo een korte tijd. Soms beseffen we dat niet, maar op andere dagen zijn we ons er zeer bewust van dat we niet meer dezelfde mensen zijn van een half jaar geleden. Enerzijds is het zeer bevrijdend om te voelen dat we wel degelijk veranderd zijn (en blijven veranderen), maar anderzijds is het ook een beetje akelig omdat ik weet dat alles in België zijn gewone gang gaat. Soms denk ik dat als we op bezoek gaan komen, we misschien wel te veel veranderd zijn en dat we voor een stuk vervreemd zullen zijn van ons verleden daar. Ook al kijk ik er zeker naar uit om een aantal mensen terug te zien, het boezemt mij ook wel wat angst in.

Terug in België wonen is alleszins iets wat onmogelijk is. Dat staat nu al vast voor ons allebei. Het klinkt misschien nogal kras om dit na een half jaar te zeggen, maar ons leven heeft zo een andere wending aangenomen dat we daar allebei van overtuigd zijn. Op sommige vlakken ben ik het niet helemaal eens met de Canadese overheid (of die van de provincie), maar over het algemeen vind ik mij beter in de manier van leven, hier in BC. Het gaat over een maatschappelijke visie, die toch heel anders is hier dan in België. Als iemand hier meer over wil weten, willen we daar gerust wat over schrijven. Vergeet echter niet dat dit onze visie is en dat er voor andere mensen helemaal niets mis is met de  Belgische maatschappij.

Ondanks het feit dat we allebei beter passen in het Canadese systeem, voelen we ons ook af en toe een volledig buitenbeentje. In het begin voelde ik mij echt wel ”de emigrant”. Ik kende de gewoontes en gebruiken niet, mijn Engels liet mij regelmatig in de steek en ik had het gevoel een enorme achterstand te hebben op mensen die hier (of elders in Canada) geboren zijn. Na zes maand ben ik heel blij dat mijn accent veel is verminderd en dat mijn woordenschat aardig is uitgebreid. Op mijn werk krijg ik vaak complimenten over mijn accent, heel grappig. Ze zeggen dan dat ik zo een leuk accent heb en dan vragen ze of ik van Frankrijk of Québec kom. Dit heeft er alleszins voor gezorgd dat ik het mij niet meer zo aantrek dat ik niet perfect Engelstalig ben.  Als we vertellen dat we hier nog maar een half jaar zijn, vragen ze sowieso heel vaak waar we zo goed Engels hebben geleerd. Dan antwoord ik trouwens steevast: films en series kijken zonder ondertitels. Ondertussen lezen we ook veel in het Engels. Jelger deed dat al in België, maar ik ben daar nu ook mee gestart.

De kunst van het loslaten van “het wij en zij” ligt volgens mij vooral in het zoeken naar zaken die we wel gemeen hebben. We zijn allemaal mensen met ideeën en gevoelens en met onze vrienden hier hebben we gewoon die menselijke klik, die niets te maken heeft met onze culturele achtergrond. Soms is ook gewoon leuk om verschillend te zijn en ervaringen te delen met anderen. Je kan je er af en toe echt bewust van zijn dat je anders bent, maar dat maakt eigenlijk niet echt uit, want iedereen is anders op zijn manier. Bovendien geeft die echte multiculturaliteit hier je ook een gevoel van aanvaarding. Toch blijft integratie blijft voor sommige mensen moeilijk en ze leven als het ware in zelf-gefabriceerde versie van hun thuisland. Ik ben heel blij dat wij niet in zo een situatie zijn, want ik denk dat dit tot een groot sociaal isolement kan leiden en je op lange termijn heel bitter kan maken.

Het vinden van onze Canadese identiteit is een heel subtiel proces, dat vast nog jaren (zo niet altijd) zal verder gaan. Toch maak ik mij geen zorgen, want als ik zie wat dat half jaar al met ons gedaan heeft, weet ik gewoon dat de rest vanzelf volgt.